تجارتخانههاي بابل مورد اعتماد دستگاه سلطنت بودند و نقش مهمي در فعاليت اقتصادي بازي ميكردند. اين مردان هم كارگزار اقتصادي، هم صراف، محضردار و هم وكيلمدافع بودند.
تجسس بيش از اندازه بر «پول تو جيبي» و طريقه خرج كردن آن و نيز استفاده از آن به عنوان وسيلهاي براي تنظيم پاداش و تنبيه كودك، هدف اصلي اين وسيله تربيتي را خنثي ميكند.