یادش به خیر قدیم ترها. آن موقع كه هنوز برق و یخچال های برقی و بطری های آب معدنی دنیا را به تسخیر در نیاورده بود، مردم چیزی داشتند به نام كوزه. یادش به خیر قدیم ترها كه هنوز پلاستیك های رنگارنگ، رنگ مصنوعی خودشان را به زندگی ما نریخته بودند و بچه ها چیزی داشتند به نام قلك سفالی كه قطره قطره سكه ها را در آن می ریختند تا وانگهی دریا شود، یادش به خیر...البته این «یادش به خیر...» را نمی توان محكم و از ته دل گفت، چون در دنیای صنعتی امروز، هنوز می توان باقی مانده سنت و گذشته را حس كرد. هنوز كوزه، كُلوك و قلك این جا و آن جا اگر عبور نداشته باشند، لااقل حضور دارند.تعطیلات فرصت خوبی بود كه همراه خانواده برویم سفر. مقصد ما میبد بود، شهری كوچك و كویری در استان یزد. میبد انارهای درشت و خوبی دارد، پشمك و قطاب و باقلواهایش هم حرف ندارد. مسافران زیادی آمده بودند كه نارین قلعه و چاپارخانه و آب انبارهایش را ببینند. برای من علاوه بر این آثار تاریخی، سفالگری اش جذاب بود. میبد جایی دارد به نام شهرك سفال كه بفهمی نفهمی خارج از شهر است؛ البته خارج شهری كه دو دقیقه تا شهر فاصله دارد.شهرك سفال، بولواری است كه دو طرف آن كارگاه های سفالگری و مغازه هایی برای فروش صنایع دستی به تو سلام می كنند. بعضی سلام ها سرد است و تو جذبشان نمی شوی، اما بعضی سلام ها گرم و صمیمی است. گویی كه صاحب آن جا سال هاست كه تو را می شناسد. او با لهجه شیرین شهرش ما را به داخل كارگاه دعوت می كند. من هم كه كشته و مرده دانستن، دست به دوربین می شوم تا بچه های دوچرخه ای را هم شریك این لذت كنم.
صاحب كارگاه كه سال ها پیش یكی از رزمنده های جبهه های جنگ بوده، پشت چرخ سفالگری می نشیند و به مهمان های نوروزی فن و فوت كوزه گری را آموزش می دهد.
هنر سفال، حركت هماهنگ دست و پاست برای شكل دادن به آب و خاك
بی اختیار به یاد این گفته می افتم كه: خاك را به هنر كیمیا كنند...
كسی چه می داند این تنور برای چه كسانی نان خواهد پخت و این كُلوك به خانه كه خواهد رفت!
این جا كوره است؛ جایی برای پخته شدن، برای محكم شدن، برای كمال...
سفال ها پس از پخته شدن باید رنگ بگیرند و این مرد با قلم موهای ساده اش این كار را می كند.
