شاید اجرای شتابزده و جشنواره ای نتواند معیاری درست برای ارزیابی یک تئاتر باشد، اما باید گفت تئاتر «نویسنده مرده است» در شکل اجرایی نتوانسته چیزی برای مخاطب خود به همراه داشته باشد.

«چنین به نظر می رسد که همیشه در انتها ایستاده است…صدای شخصی واحد، یعنی مولف، که در گوش ما راز می گوید»/ رولان بارت

1. نام نمایش «نویسنده مرده است» نوشته و کار آرش عباسی که در جشنواره تئاتر فجر به صحنه رفت، ما را یاد نظریه مرگ مولف رولان بارت می اندازد. این نام چه خودآگاهانه انتخاب شده باشد و چه ناخودآگاهانه، از طرف نویسنده صورت گرفته تبدیل به مفهومی بینامتنی شده و توانسته پیش از شروع نمایش نحوه عملکرد معنا را مدام در ذهنیت مخاطب تغییر دهد و در جذب مخاطب موفق عمل کند و سوال های بی شمار و گاه متناقض را در فکر تماشاگر ایجاد کند و امکان هرگونه برداشتی از اثر را در بر عهده مخاطب بگذارد .

اگر چه نظریه مرگ مولف را می شود به عنوان دریچه و نگره ای در این نمایش دنبال کرد، اما فقط به این نکته اکتفا می کنم که آرش عباسی توانسته با این نام به تعاملی میان اثر و مخاطب دست پیدا کند و مفهوم را هر چند به صورت تک ساحتی در ساختار اثر قرار دهد.

3. ناباکوف در جایی می نویسد: «نویسنده را از سه منظر می توان بررسی کرد و می توان او را یک داستان گو، یک اموزگار و یک افسونگر دانست یک نویسنده بزرگ ترکیبی از این سه است. اما افسونگر درون اوست که مسلط می شود و او را به نویسنده مهم بدل می کند.» اگرچه هر سه مورد به یک اندازه می تواند در پیش برد یک اثر ایفای نقش کند، اما افسون نویسنده می تواند اثر را به کنشی بی پایان در ذهنیت مخاطب تبدیل کند که لازمه ماندگاری هر اثری هنری است.