بازیگران اكران پاییزی سینمای ایران با توجه به 18 فیلم اکران شده در فصل پاییز سینمای ایران، بازی های متعددی نیز از سوی بازیگرانی محدود به نمایش گذاشته شد که در میان آنها هیچ بازی شاخصی وجود نداشت. اگر بازی بازیگران را به سه رده بازی های خوب، بازی های قابل قبول و بازی های بد تقسیم كنیم، احتمالا نمی شود در فصل گذشته بازی هیچ بازیگری را در رده خوب قرار داد. بازی های بد هم به قدری زیاد است که نمی شود درباره همه شان اظهارنظر كرد پس فقط به ذکر چهره هایی می پردازیم كه بازی های قابل قبولی از خود نشان دادند.

رضا عطاران در میان آقایان، «رضا عطاران» با داشتن دو فیلم موفق در گیشه، توانسته یک بازی قابل قبول را از خود ارائه دهد. جنس بازی عطاران در «اخلاقتو خوب کن» و «اسب حیوان نجیبی است»، همان جنس بازی همیشگی اش است که با توجه به پتانسیل فیلمنامه، از خود نشان می دهد. دقت کنید نقش کمیک عطاران در «اسب حیوان نجیبی است» به دلیل پرداخت خوبی که از شخصیتش در این فیلمنامه صورت گرفته بسیار پررنگ تر از فیلم «اخلاقتو خوب کن» است. بازی عطاران در هر دو فیلم، خالی از خلاقیت است.

حامد بهداد حامد بهداد هم دو فیلم «سعادت آباد» و «پرتقال خونی» را روی پرده داشت که او هم نتوانست خلاقیتی در حدو اندازه های خودش بروز دهد. بازی او در «پرتقال خونی» کنترل شده بود. او نتوانست المان هایی را برای سیاوش اجیر و سیاوش عاشق و سیاوشی که به گفته خودش، از آن شب در لوای انسانی اجیر، عاشق ترمه می شد، نشان دهد. بازی او در این فیلم باید از سه رویکرد تقریبا متمایز برخوردار می بود اما متاسفانه چنین چیزی در بازی وی دیده نمی شود. در «سعادت آباد» هم یک بازی معمولی مانند تمام بازی هایی که در سال های اخیر ارائه داده بود، داشت.

رضا كیانیان رضا کیانیان با دو فیلم «یه حبه قند» و «راه آبی ابریشم»، در اکران پاییزی حضور داشت. در «یه حبه قند»، بار سنگینی به جهت در اختیار داشتن فضای کمدی خفیف فیلم، روی او سوار بود که وی به خوبی از عهده آن برآمد. در «راه آبی ابریشم» هم نقش یک کشتیبان بوالهوس را به خوبی ایفا کرد اما کیانیان هم متاسفانه به درد بازیگران سرشناس دیگر دچار بود و آن هم ارائه نکردن بازی بکر و جدید از خود به دلیل نداشتن خلاقیت و یا نقش های تكراری بود.

امیر آقایی امیر آقایی هم در دو فیلم «مرگ کسب و کار من است» و «سعادت آباد» دو بازی مشابه از خود ارائه داده است. دو بازی با یک شخصیت سرد و البته ناراضی.

حسین یاری، فریبرز عرب نیا (که با توجه به قدرت مانور نقش اش در «پرتقال خونی»، قربانی فیلمنامه شد)، بهرام رادان، علی نصیریان، جمشید هاشم پور و حامد کمیلی نیز بازی هایی از خود ارائه دادند که نمی توانست ارمغان جدیدی برای آنها به همراه داشته باشد.

نگار جواهریان در میان خانم ها نیز بازی «نگار جواهریان» در این فصل، یک سر و گردن بالاتر از بازی های دیگر بازیگران زن سینمای ایران قرار دارد. بازی سخت او در نقش «پسند»، بسیار دوست داشتنی و خوب از آب درآمده است. جواهریان اینقدر بازی خوب انجام داده که بازی خوب او در «یه حبه قند» نمی تواند رهیافت جدیدی برای او محسوب شود.

مهناز افشار مهناز افشار می توانست در «سعادت آباد» نقش تاثیرگذارتری را ایفا کند. صحنه هایی همچون زمانی که او ابتدا به سرودخوانی بهرام و محسن می خندد و سپس گریه می کند، بهترین فرصت برای خلق ماندگارترین سکانس او بود اما وی به یک بازی سطحی در این سکانس بسنده کرد. سکانسی که با این بازی سطحی توانست سیمرغ جشنواره را برای او به ارمغان بیاورد. مطمئنا این نقش با حس گیری بهتر و ابتکاری جدیدتر می توانست ماندگاری فراوانی را برای او رقم بزند.

«لیلا حاتمی» هم در «سعادت آباد»، بازی جدیدی ارائه نکرد. البته اساس نقش او هم امکان خودنمایی آن چنانی را به او نمی داد.

باران کوثری، پانته آ بهرام و پگاه آهنگرانی هم نتوانستند رگه های تازه ای از بازی را به نقش هایشان تزریق کنند.