برای ما بسیار جالب است که ببینیم فرد مشهوری علاوه بر زمینه کاری اصلی خودش در یک زمینه دیگر مثلا دنیای علم هم فعال و صاحب نظر باشد و وقتی ببینیم که ستاره های پرفروغ دنیای سینما، با ظاهری زیبا و توان بازیگر بالا، درگیر فعالیت های علمی شده اند، این هیجان ما بیشتر می شود.
کالین فرث مغزهای سیاستمداران را می کاوددر مجله «کارنت بیولوژی» به تازگی مقاله ای منتشر شده که نویسندگان آن عبارتند از تام فیلدن، گریانت ریس و کالین فرث. بله! کالین فرث، همان بازیگری که بخاطر فیلم سخنرانی پادشاه برنده اسکار شد.
در این برنامه سؤال جالبی توسط فیلدن مطرح شد: آیا باورهای سیاسی که توسط ما آموخته می شوند حاصل تجربیاتی هستند که ما به تدریج در محیط اکتساب می کنیم یا مدارهای نورونی مغزمان ما را متمایل به یک دید سیاسی خاص می کنند؟
طبیعی بود که با مقایسه MRI تنها دو سیاستمدار، نمی شد به این سؤال پاسخ داد. به همین خاطر در جریان یک پژوهش ۹۰ دانشجوی دانشگاه UCL با متوسط سن ۲۳٫۵ سال انتخاب شدند، نخست از انها خواسته شد که علاقه سیاسی خود را مشخص کنند و بگویند که محافظه کار دوآتشه یا عادی، میانه رو یا لیبرال افراطی یا عادی هستند.
سپس از همه این دانشجویان MRI به عمل آمد. از آنجا که مقایسه همه اجزای مغز دانشجویان با هم دشوار بود، محققان بر دو جزء مغز متمرکز شدند: آمیگدال و قشر سینگولیت قدامی.
دلیل این انتخاب این بود که محققان تصور می کردند که محافظه کاران به خاطر ذات مشرب سیاسی خود در برابر تغییر مقاوم هستند و تغییر و تحول در شرایط باعث اضطراب در آنها می شود، پس منطقا باید قسمتی از مغز که در مکانیسم هراس نقش دارد یعنی آمیگدال در آنها بزرگ تر باشد.
از سوی دیگر قشر سینگولیت قدامی، علاوه بر تنظیم وظایف خودکار بدن مثل تنظیم فشار خون و ضربان قلب، در فعالیت های شناختی عقلانی مثل تصمیم گیری، همدلی، تشخیص اشتباه و پایش چالش ها نقش دارد و باید در لیبرال ها فعال تر باشد.
نتیجه تحقیق آنها نشان داد که ماده خاکستری قشر سینگولیت قدامی در لیبرال ها یا آنهایی که به جنالح چپ متمایل ترند، ضخامت بیشتری دارد، این در حالی بود که آمیگدال در میان محافظه کاران یا کسانی که به جناح راست تعلق خاطر داشتند، بزرگ تر بود.
این تحقیق نمی تواند، پاسخ قاطعی به این سؤال بدهد. به علاوه باید به دو نکته دیگر هم توجه داشت:
۱- بزرگ تر بودن یک قسمت مغز، لزوما به معنی کارکرد بیشتر آن نیست.
۲- قسمت های مختلف مغز، وظایف متعددی دارند، مثلا آمیگدال قسمتی از سیستم لیمبیک است و در پردازش حافظه و رفتارها نقش دارد، ثابت شده است که کسانی که آمیگدال بزرگ تری دارند، می توانند شبکه های اجتماعی بزرگ تری را رهبری کنند یا با آنها تعامل داشته باشند.
حالا که صحبت مقاله کالین فرث را با هم مرور کردیم، بد نیست در مورد پژوهش ناتالی پورتمن هم برایتان بنویسم.
ناتالی پورتمن را با فیلم محشر ک مثل کین خواهی می شناختیم و امسال شاهد درخشش بی نظیر او در قوی سیاه بودیم، اما جالب است بدانید که او فارغ التحصیل روانشناسی از دانشگاه هاروارد در سال ۲۰۰۰ است.
Hershlag نام خانوادگی اصلی پورتمن است
حوزه مهمی از دانش نوروساینس به بررسی نحوه تکامل مغز آدم ها از زمان تولد تا بلوغ فکر آنها می پردازد. در حقیقت، بسیاری از توانایی های ذهنی، که ما ساده یا بدیهی تصور می کنیم، حاصل یک دوره تکامل عصبی است و به همین سادگی در ما نهادینه نشده اند.
در جریان یک پژوهش جالب، دانشمندان تصمیم گرفتند که روی مسئله پابرجایی دیداری اشیا کار کنند. همه ما در سال اول عمر به این توانایی ذهنی دست می یابیم یعنی به تدریج یاد می گیریم که وقتی چیزی از میدان دیدمان خارج می شود یا پنهان می شود، همچنان وجود دارد و از بین نمی رود.
دانشمندان می خواستند رابطه بین تکامل لوب پیشانی مغز را با این توانایی ذهنی، بررسی کنند. اما آنها نمی توانستند با MRI این کار را بکنند، چون عملا نمی شد از شیرخواران خواست که بی حرکت در دستگاه MRI قرا بگیرند و بعد از آنها تست های لازم را به عمل آورد.
به همین خاطر دانشمندان از فناوری دیگری به نام اسپکتروسکوپی فروسرخ نزدیک استفاده کردند، این نور می تواند به داخل جمجمه نفوذ کند و از آنجا که عروقی که حاوی اکسپژن و یا تهی از آن هستند، میزان جذب نوری متفاوتی دارند، می توان معلوم کرد که کدام قسمت از مغز در هر لحظه بیشتر در حال فعالیت است.
دانشمندان بررسی مغزی با فناوری اسپکتروسکوپی را در هر شیرخوار قبل و بعد از کسب توانایی، با هم مقایسه کردند و به این نتیجه رسیدند که تکامل قشر پیشانی باعث این توانایی می شود. نتیجه جانبی این پژوهش هم این بود که از این شیوه می توان برای مطالعه تکامل مغز شیرخواران استفاده کرد.
