همواره داستان زندگی مشاهیر جهان، سوژه مورد علاقه هالیوود برای فیلمسازی بوده که در این میان برخی از بازیگران انتخابی با گریم هایشان شباهت باورنکردنی به شخصیت اصلی فیلم هایشان پیدا کرده اند.

شخصیت های مشهور جهان چه در عرصه های سیاسی و ورزشی و چه علمی و فرهنگی همواره مورد توجه صنعت فیلمسازی هالیوود بوده است.

در این میان انتخاب بازیگر مناسب این نقش چه به لحاظ شباهت چهره و چه از نظر تجربه برای بازی در چنین نقش های بسیار حائز اهمیت بوده ولی در نهایت آنچه که در ارتباط برقرار کردن با مخاطب این فیلم ها مهم می نماید، مسئله گریم است.

برخی از فیلم های تاریخ سینمای هالیوود در این زمینه موفق تر از بقیه فیلم ها بوده اند که در زیر به برخی از آنها اشاره می کنیم:

فیلم «چاپلین» محصول سال ۱۹۹۲ میلادی: بازی در این نقش نه تنها به خاطر چهره خاص «چارلی چاپلین» بلکه به خاطر حرکات ویژه و منحصر به فرد او بسیار مشکل بود ولی در نهایت «ریچارد آتنبروگ»، «رابرت دونی جونیور» را برای بازی در این فیلم انتخاب کرد که نتیجه گریم از نظر بسیاری از منتقدین فوق العاده بود، بازی «دونی جونیور» نیز بسیار مورد توجه منتقدان و علاقمندان به سینما قرار گرفت.

این بازیگر هالیوودی برای این فیلم برنده جایزه بفتا (اسکار انگلیسی) و نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد.

خالی از لطف نیست اگر بدانید که «جرارلدین چاپلین»، دختر «چاپلین» نیز در این فیلم نقش «هانا»، مادر چاپلین را بازی کرده است.

فیلم «ری» محصول سال ۲۰۰۴ میلادی:این فیلم داستان زندگی «ری چارلز»، پیانیست نابینا و سیاهپوست آمریکایی است که نقش آن را «جیمی فاکس» بازی کرده و نه تنها از نظر ظاهر شباهت عجیبی به او داشته بلکه به خوبی از پس این نقش برآمده آنچنانکه بازیگران مشهوری چون «دی کاپریو»، «جانی دپ»، «دان چیدل» و «کلینت ایستوود» که خود از بهترین های سینمای جهان هستند، او را بهترین نامیده اند.

فیلم «فریدا» محصول سال ۲۰۰۲: «فریدا» براساس داستان واقعی زندگی «فریدا کالو»، نقاش مکزیکی ساخته شده است، کارگردانی این فیلم را «جولی تایمور» به عهده داشت که «سلما هایک» را به عنوان بازیگر این فیلم انتخاب کرد، نتیجه گریم و هنرنمایی «هایک» در این نقش فوق العاده بود و توانست موفقیت های فراوانی را از آن خود کند.

«هایک» برای بازی در این نقش نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن شد.

فیلم «من آنجا نیستم» محصول ۲۰۰۷:«من آنجا نیستم» به کارگردانی «تاد هینز» داستان زندگی باب دیلن، خواننده و شاعر آمریکایی است. در این فیلم ۶ شخصیت جداگانه از باب دیلن به نمایش در می آید، که هر اجرا را یک بازیگر انجام داده است، این نقش ها را هیث لجر، مارکوس کارل فرانکلین، بن ویشاو، کریستین بل، ریچارد گر و کیت بلانشت بازی می کنند بدون اینکه در فیلم، نامی از باب دیلن برده شود.

اگرچه هرکدام از این بازیگران با حضور موفقشان در هرکدام از این ۶ شخصیت، دنیایی از استعداد ها را به نمایش گذاشته اند ولی گریم و بازی بسیار خوب «کیت بلانشت»، یک بازیگر زن در نقش یک مرد در زمان خود همه را شگفت زده کرد.

فیلم هیولا محصول سال ۲۰۰۳:«هیولا» به کارگردانی «پتی جنکینز»، فیلمی جنایی درباره زندگی واقعی «آیلین وورنوس» نخستین قاتل زنجیره ای زن در تاریخ آمریکا، است که در سال ۲۰۰۲ به جرم کشتن حداقل ۷ مرد در اواخر دهه ۸۰ و اوایل دهه ۹۰ میلادی اعدام شد.

«چارلیز ترون» در این فیلم نقش «وورنوس» را بازی کرده است که برای بازی در این نقش، توانست جوایز زیادی چون اسکار و گلدن گلوب را کسب کند.

فیلم «مالکوم ایکس» محصول سال ۱۹۹۲: این فیلم که به کارگردانی «اسپایک لی»، کارگردان سیاهپوست سینمای آمریکا ساخته شده در واقع ماجرای زندگی و مرگ «مالکوم ایکس»، انقلابی سیاهپوستی است که با اعتقادات نژادپرستانه سفیدپوستان مبارزه می کند و در پایان نیز انقلابگونه می میرد.

اگرچه از نظر برخی این فیلم که محصول نگاه یک کارگردان سیاهپوست است، به صورت افراطی به نفی سیفید پوستان پرداخته ولی بازی بسیار خوب و از آن بهتر گریم حرفه ای اش باعث شده تا این فیلم به یکی از فیلم های پرطرفدار تاریخ سینما تبدیل شود.

فیلم «میلک» محصول سال ۲۰۰۸:فیلم سیاسی «میلک» به کارگردانی «گاس ون سنت» داستان زندگی هاروی میلک (با بازی شان پن)، نخستین سیاست مدار همجنسگرای آمریکایی است.

این فیلم ۲۶ نوامبر ۲۰۰۸، پیش از فرارسیدن سی امین سالروز قتل هاروی میلک اکران شد.

«ون سنت»، در برخی از صحنه های میلک، از فیلم های مستند مربوط به رویدادهای واقعی استفاده کرده است.

فیلم «میلک» از سوی منتقدان مورد توجه قرار گرفت و توانست جوایز زیادی از جمله جایزه بهترین فیلم سال اتحادیه تهیه کنندگان آمریکا، جوایز اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد و همچنین بهترین فیلمنامه غیراقتباسی و نامزدی جایزه گلدن گلوب را از آن خود کند.

فیلم «چه» محصول سال ۲۰۰۸:فیلم «چه» روایتی تاریخی «استیون سودربرگ» درباره «چه گوآرا» است.

«سودربرگ» در این فیلم با بازی «بنیتیو دل تورو» تصویرگر مقطع زمانی تلاش چه گوارا برای ایجاد انقلابی در بولیوی تا مرگ حماسی اوست.

نمایش این فیلم در بین منتقدان نظرات متفاوتی را به همراه داشت.

«اندرو او هیر»، منتقد مجلهٔ سالون که یکی از موافقان این فیلم است در اینباره می نویسد: چیزی که سودربرگ موفق به ساخت آن شده فرایندی باشکوه از زایش و مرگ است. سودربرگ کسی است که توانسته اثر پیچیده ای بسازد که جان مک کین، باراک اوباما و رائول کاسترو هنوز گرفتارش هستند. سودربرگ چیزی ساخته است که مردم همهٔ دنیا دوست دارند آن را تماشا کنند و مشتاق هستند که درباره اش حرف بزنند، چیزی که به طرز عجیبی لازم و ضروری به نظر می آید، چیزی درهم و برهم و تمام نشده و سرگرم کننده.

«راجر ایبرت»، منتقد بزرگ آمریکایی نیز فیلم «چه» را یکی از بهترین فیلم های سال 2008 نامیده و «جیمز روچی»، منتقد مجله سینماتیکال، نیز این فیلم را بهترین فیلم سال 2008 معرفی می کند.

فیلم «هفته من با مرلین مونرو» محصول سال ۲۰۱۱:«هفته من با مرلین» داستان زندگی «مرلین مونرو»، بازیگر پرطرفدار هالیوود است که در نهایت به مرگ مشکوکی می میرد که به گفته برخی او به دست خانواده کندی کشته شده ولی این مسئله هیچگاه به اثبات نرسید.

«میشل ویلیامز»، بازیگر برنده اسکار هالیوود، نقش «مونرو» را بازی کرده و گریمور فیلم به خوبی توانسته به او کمک کند تا هرچه بیشتر به او شبیه شود

اگرچه طرفداران مونرو همواره او را به عنوان فردی شاد و خوشبخت می شناخته اند ولی او در جایی گفته است: من یک بازنده ام.