شهری بود كه در آن، همه چیز ممنوع بود.

و چون تنها چیزی كه ممنوع نبود بازی الك دولك بود، اهالی شهر هر روز به صحراهای اطراف می رفتند و اوقات خود را با باری الك دولك می گذراندند.

و چون قوانین ممنوعیت نه یكباره بلكه به تدریج و همیشه با دلایل كافی وضع شده بودند، كسی دلیلی برای گلایه و شكایت نداشت و اهالی مشكلی هم برای سازگاری با این قوانین نداشتند.

سال ها گذشت. یك روز بزرگان شهر دیدند كه ضرورتی وجود ندارد كه همه چیز ممنوع باشد و جارچی ها را روانة كوچه و بازار كردند تا به مردم اطلاع بدهند كه می توانند هر كاری دلشان می خواهد بكنند.

جارچی ها برای رساندن این خبر به مردم، به مراكز تجمع اهالی شهر رفتند و با صدای بلند به مردم گفتند:”آهای مردم! آهای ... ! بدانید و آگاه باشید كه از حالا به بعد هیچ كاری ممنوع نیست.”

مردم كه دور جارچی ها جمع شده بودند، پس از شنیدن اطلاعیه، پراكنده شدند و بازی الك دولك شان را از سر گرفتند.

جارچی ها دوباره اعلام كردند: “می فهمید! شما حالا آزاد هستید كه هر كاری دلتان می خواهد، بكنید.”

اهالی جواب دادند: “خب! ما داریم الك دولك بازی می كنیم.”

جارچی ها كارهای جالب و مفید متعددی را به یادشان آوردند كه آنها قبلاً انجام می دادند و حالا دوباره می توانستند به آن بپردازند.

ولی اهالی گوش نكردند و همچنان به بازی الك دولك شان ادامه داند؛ بدون لحظه ای درنگ.

جارچی ها كه دیدند تلاش شان بی نتیجه است، رفتند كه به اُمرا اطلاع دهند.

اُمرا گفتند: ”كاری ندارد! الك دولك را ممنوع می كنیم.”

آن وقت بود كه مردم دست به شورش زدند و همة امرای شهر را كشتند و بی درنگ برگشتند و بازی الك دولك را از سر گرفتند.

برگرفته از كتاب شاه گوش می كند - انتشارات مروارید چاپ اول 1382