6 شعر كوتاه از كاكايي
عبدالصابر كاكایی از نام های مطرح شعر جوان در سال های نه چندان دور گذشته است كه یكی دو سالی از جریان جدی شعر جوان فاصله گرفته بود و كمتر او را در محافل و جشنواره های ادبی می دیدیم.
اما بتازگی عبدالصابر كاكایی هم در عرصه شعر و هم در عرصه روزنامه نگاری فعالیتی جدی را آغاز كرده است و همین بهانه ای شد تا در آینه های روبه روی این هفته میزبان شعرهای او باشیم شعرهایی كه كمتر به صورت جدی دیده شدند و شاید یكی از دلایل آن نام و آوازه برادر بزرگ تر یعنی عبدالجبار كاكایی باشد كه تا حدودی شعر صابر را به حاشیه برده است.
اگرچه شعر صابر كاكایی در مقایسه با برادر بزرگ تر هم از نظر فرم و هم از نظر رویكردهای زبانی و مضمونی بسیار آوانگاردتر و جسورتر است.
با هم 6 شعر كوتاه او را در ادامه می خوانیم:
مرگ
پرندگان در آسمان می میرند؛
ماهی ها / در آبشارها؛
پشت این میزهای رنگ و رو رفته؛
ما!
پرنده
پرنده
آوازی عربی زمزمه می كند
گاهی / آوازهای بومی سیاه را
روزی دیگر
با ترانه ای اسپانیایی بر لب ...
پرنده ای كه
هر روز بر آنتن خانه ام می نشیند!
پایان مجلس ختم
دسته دسته
خنده و زندگی از سر
دسته دسته
گل های پرپر!
با نوای دلكش رود
در گوشه گوشه ی پل خواجو
پی تصنیفی قدیمی
زیر و بم صدایش را جستجو می كرد
پیرمرد!
طرح1
بركه ی خشكیده؛
ماهی مرده و
ماه ژولیده!
طرح 2
گل سرخ؛
غروب آفتابگردان!
